بیست روزی هس که ریلیشن رو ندیدم.

منم دلم براش تنگ شده منتها امروز بعد از افطار انقد بر من ضعف مستولی گشت و بی حال شدم که هر جوری حساب کردم دیدم نمی تونم افطاری باهاش بیرون باشم. شایدم برم نمی دونم.

هنوز خونه پیدا نکردیم. شرایط یه طوریه که نمی تونم خیلی خودمو اذیت کنم. می گم هرچی پیش بیاد. اعصاب ادم مهمتره فقد ما که نیستیم. یا هر کسی گرفتاری خودشو داره.

دیشب خونه رو تمدید کردیم. ینی صابخونه زنگ زد و بابا رفت و قضیه اکی شد.

بیخیالی بابا بخاطر این بود که می دونست صابخونه علاقه داره ما بشینیم.

قرار شد بعد ماه رمضون بگیم یکی بیاد دیوارهارو تمیز کنه. دیشب ریلیشن نرسید به من زنگ بزنه. بهش گفتم عیب نداره وحی منزل که نیست گفت چرا هست.

منم باید پرده های اتاقمو بشورم و یه سری تمیزکاری.

بحثمون شده یه دو روزی هست.

امشبم که حرف زدیم یه کم بغضم ترکید ولی خودمو کنترل کردم. فقد می دونم انرژی ندارم خسته ام. این وسط ریلیشن هم پی بحث قبلیو می گیره. بابا ول کن

نظرم اینه هر وقت رفت خونه تکست بدم بگم کات کنیم. اعصابم نمی کشه

ماه رمضون رو دوست دارم ولی تنها مشکلم بهم خوردن خوابمه امسال که اصن روند طبیعی نداره. یه بار ساعت ۶ خابم می بره یه بار هفت و نیم یه بارم بعد سحری.

البته این یه هفته که روزه نیستم بیشتر بهم خورده.

یه روزش با خواهرم رفتیم بیرون که پرینت بگیره. خیلی هوا گرم بود. به ریلیشن نگفتم، نمی خاستم بعدش بیاد بگه چطور می ری بیرون ولی با من نمیایی. خب افطاری رفتن با ریلیشن می شه خیلی دیروقت و حس توجیه کردن مامان رو ندارم.

برام تفاوتی نداره طرف روزه می گیره یا نه. خب نگیره به درک. هر کیم روزه می گیره خب بگیره بازم به من چه

ولی شیر کردن عکس صبونه و ناهار تو استوری و اینستا به نظرم یکی از چیپ ترین کارای مردمه

اینا همونایین که یه بطری شامپاین داشته باشن کنار اون عکس می گیرن که بگن ما هم بعله !

یه کارایی هنوزم برای من چیپه وقتی می بینم که چقد مردم عقده ای ان و تو این چیزا گیر کردن

اخر این ماه اسباب کشی داریم.

دیشب استرس زا بود. صابخونه اومد و بالا و ...

نتونستم با ریلیشن تلفنی حرف بزنم. حس می کنم یه روز که باهاش تلفنی حرف نمی زنم دلم براش تنگ می شه.

عجیبه ؟ یا مسخره؟ نمی دونم

باید یه سری وسایلمو مرتب کنم که برای جمع کردن راحت باشم.

کتاب سه گانه نیویورک قشنگ بود. کارای پل اُستر همیشه خوبه.

هنوز خونه نیافتیم.

بابا یه کم بهتره بگم خیلی بی خیاله.

اصن از بعد خبر ندارم. دوس دارم برم قرنطینه روحی. ریلیشن شبا زنگ نزنه و از هم بی خبر باشیم. تا بعد ماه رمضون و ...

ارزوی مسخره ایه. چون تو غار رفتن دوس نداره و این قضیه حذف شده

امشب که زنگ زد حواسم تو پذیرایی بود بهش گفتم تمرکز ندارم و قطع کردیم.

دلم نمییاد بگم یه وقتا می خام کسی کاری به کارم نداشته باشه.

کاش یکی یه ماه بعد رو برام پیش بینی می کرد

روز قبل خاله پیام زده بود می خاستم اش بپزم جمعه ولی بچه ها نیستن. فردا می تونی بیایین؟

منم رد دادم.

شما اش پشت پا درست کن بیا در خونه. خونشونم انقد دور شده حسش نیس پاشم برم تا قلهک. البته اصن ازشون توقعی ندارم

در کل مامان ما رفته کربلا ولی خبری از آش پشت پا نیست!!!

تو این یه هفته ای که مامان نبود تلفن اصن زنگ نخورد یکی بگه خرت به چند منه. نه اصن بگه جای مامانت خالی نباشه.

ریدم تو این فامیل.

بعدا به مامان می گم به هر کسی که تو تلگرام خدافظی کردی اینا انقد نفهم و بی شعور بودن که یه تلفن نزدن به بچه هات.

کمک هاشون پیش کش. خالهه که ته هنرش این بود یه چس مثقال اش درست کنه بیاره اونم بعد روز چهارم! که مثلا بعدا بگه من سر زدم!

البته ازشون دست شستم توقعی ندارم ولی بقیه که نمی مردن یه تلفن بزنن؟

یه شنبه ای ساعت هفت قرار شد با هم بریم برای فورجی کردن سیم کارت. ایستگاه امام خمینی که بسته بود.

گفت بریم چارسو. چقدم حواسمون بود طبقه پایینی اون یارو دیجی لند ما رو نبینه. (داستان داره اخه)

خلاصه نمایندگی پیدا کردیم و سیم کارتامون فورجی شد. حتی من سیم کارت رو که به اسم خواهرم بود به اسم خودم زدم. ازمون پول نگرفت.

هر دو متعجب و البته در دل شادمان که کارمون فیری انجام شد.